posao spisak apotekacenovnik lekovakontakt

Author Topic: Vitamin B17?  (Read 9122 times)

0 Members and 1 Guest are viewing this topic.

Offline Jeca

  • Elitni clan
  • **
  • Posts: 377
  • Gender: Female
Vitamin B17?
« on: 22-06-2007, 16:34:46 »

Nisam znala gde da stavim tacno ovaj topic, da li u textove ili u nauku, ali nadam se da mi moderator nece zameriti...mada je mozda bolje u textove :K

Interesuje me vase misljenje o ovom textu (da skratim muke ljudima u citanju, podvukla sam neke delove)?  :hmm


DA LI SE PRIKRIVA LEK PROTIV RAKA?

Postaviti ovakvo pitanje za nekog istinskog humanistu, deluje kao neslana šala. Zašto bi neko želeo da ljudi širom sveta umiru, a da im se može pomoći? Ili možda trebamo gledati stvari praktičnije? Zar otkrivanje leka protiv raka ne bi njegovom izumitelju donelo svetsku slavu i nevidjeno bogatstvo?


Pitanja su na mestu. Ali postoji surova računica, veoma jednostavna, bar kada je u pitanju vrednost života u današnjem svetskom poretku. To podrazumeva da glavnu ulogu ima dobit, a ne humanost. Dobit zavisi od obrta kapitala, pa je i računica lako uočljiva.

 

Priča koja sledi je priča o vitaminu B17, koji je još pre pedeset godina sintetizovan pod imenom Laetril odnosno Amigdalin. Učinio je to biohemičar Ernst. T. Krebs.
Njegova borba da se ovaj prirodni lek protiv raka zvanično prihvati, trajala je u periodu od pedesetih do sedamdesetih godina prošlog veka. Bila je to borba entuzijasta - lekara, biohemičara i nekih novinara da plasiraju teoriju po kojoj je "opaka bolest" – rak, zapravo samo jedna avitaminoza, odnosno hronični poremećaj metabolizma izazvan nedostatkom jednog vitalnog sastojka u ishrani.


Na žalost, globalizacija, kao proces u kome multinacionalne kompanije sve više preuzimaju i kontrolu i nad lekovima i nad svetskim medijima, zapečatila je protok svih informacija koje mogu naneti štetu interesima svetskih farmaceutskih profitera. Pojava teorije doktora Krebsa i njegovog alternativnog leka pod imenom Laetril, od strane američke Administracije za ishranu i lekove (FDA) nazvana je "šarlatanstvom" i "prevarom". Gradjanima je predočeno da je lek otrovan i opasan. Tako je priča o vitaminu B17, Laetrilu, Amigdalinu (svi nazivi označavaju isto) - zapečaćena.


DA LI JE RAK SAMO JEDNA AVITAMINOZA?

Ernst T. Krebs, koji je prethodno izdvojio i vitamin B15, analizirajući razne avitaminoze u ljudskom organizmu uočio je neke sličnosti. Tako nedostatkom vitamina C nastaje poremećaj poznat kao »skorbut«, nedostatak PP vitamina nastaje » pelagra«, avitaminoza B1 - berberi itd. Sve ove bolesti nastaju iznenada, bez ikakvih prethodnih znakova. Čovek je danas zdrav, a već sutradan može biti smrtno bolestan. Organizam jednostavno nema nikakvu reakciju, nikakvo upozorenje, kao kod dejstva nekog virusa ili bakterija. Za oporavak od "skorbuta", na primer, potrebno je nekoliko dana, ili samo nekoliko sati davati veće doze vitamina C i veoma teški simptomi bolesti isčezavaju. Javljaju se ponovo samo ukoliko opet dodje do vitaminskog deficita.
Analizirajući pojavu raka, Krebs se zapitao da li je dovoljno da se čovek samo izloži kancerogenom aktivatoru, na primer duvanskom dimu, nekoj hemijskoj supstanci ili da doživi neki jači psihološki stres? Ili kako to da neki ljudi u istim situacijama reaguju kancerogeno, a neki ne? Po doktoru Krebsu rak nastaje isključivo kada u organizmu već postoji hroničan poremećaj metabolozma, odnosno kada jedan od vitalnih sastojaka duže vreme nedostaje.
Kancerogene materije su samo »okidači« koji pokreću »univerzalne ćelije« . Vitalni sastojak koji remeti metabolizam i izaziva pojavu raka Krebs je izdvojio kao vitamin B17.


Kako je došlo do toga da milionima ljudi nedostaje jedan vitalni hemijski element?

Dr Krebs je nakon dugogodišnjih istraživanja utvrdio da su ljudi vekovima jeli hleb od zrnevlja prosa i lana koje je bogato upravo vitaminom B17. Generecijama su žene mrvile koštice od kajsije, šljive, trešnje, jabuka i drugih vrsta voća iz familije Rosaceae (ruže). Mešale su ih zajedno sa mesnatim delom voćke spravljajući džem. Prosto, ništa se nije bacalo.

Istraživanja su pokazala da himalajsko pleme Hanza uopšte ne pati od raka i kardiovaskularnih oboljenja. Ishrana im je bazirana upravo na uzimanju hrane sa koščicama kajsije i zrnevlju prosa. Ali, kada se pripadnici ovog plemena izlože zapadnjačkoj ishrani, nakon što napuste svoje izvorne prehrambene običaje, počinju da pate od svih ovih bolesti.
Pošto pripadnici ovog plemena inače jedu veoma malo mesa, pobornici vegetarijanske ishrane su odmah zaključili da je to razlog. Ali nije tako.
Krebs je zapravo našao da postoje još dve grupe ljudi koje uopšte ne oboljevaju od raka. Jedni su upravo mesojedi, drugi biljojedi.
Tako u jelovniku Eskima i Indijanaca, koji takodje ne pate od ovih bolesti, preovladjuje meso koje uključuje i divljač. To je najčešće meso jelena, dopunjeno raznim divljim bobičavim sezonskim voćem. Što je najzanimljivije, kod ovih ljudi uošte ne postoji gojaznost, iako svakodnevno u organizam unose velike količine životinjske masti.

Ipak, i za Himalajce i Indijance i Eskime zajedničko je što koriste hranu tipičnu za njihovo prirodno okruženje. Kada se pažljivo analiziraju sastojci te hrane vidi se da je vitamin B17 obavezno prisutan u svakoj. Vrsta jelena koja im je u jelovniku, prevashodno se hrani travama koje sadrže nitriloside, a koji su izvor vitamina B17. Razno osušeno voće koje Eskimi i Indijanci jedu, takodje sadrži velike količine vitamina B17.

Na žalost, većina zapadnih civilizovanih kultura, odavno je prešla na hleb od pšenice, koja uopšte ne sadrži nitriloside. Trava koju koriste domaće životinje za ispašu, sadrži samo tragove nitrilosida. Imala bi ih možda više, da čovek nije počeo veštački da preorava i seje razne vrste trava, tamo gde one po prirodi nikada ne bi nikle. Tako za razliku od "civilizovane" stoke, indijanska i eskimska jede samo ono što je niklo u prirodnom staništu.
Tako su čoveku koji jede meso i tu uskraćene mogućnosti da unese vitamin B17. Pleme Hanza i Eskimi dobijaju u ishranu 250 do 3000 miligrama vitamina B17 svakog dana. Evropljani i Amerikanci jedući "civilizovanu" i "fast fud" hranu, primaju jedva 2 miligrama dnevno. Koštice su odavno izbačene iz jelovnika.

Laetril, Amigdalin, B17 zvanično je prihvaćen kao vitamin 1952.godine.


Ali onda su krenuli žestoki napadi na njega.

FARMAKOMAFIJA ZABRANJUJE PRIRODNE LEKOVE
Ako se uzme u obzir da se danas obrću stotine milijardi dolara na istraživanja uzroka nastanka raka, da se u tu svrhu osnivaju brojne fondacije i u njih slivaju stotine miliona dolara, da veliki broj fabrika u svetu proizvodi, a još više apoteka prodaje razne lekove koji se mogu koristiti u skupoj terapiji ove bolesti..., ispada da od ove »opake bolesti« mnogo više ljudi živi nego što od nje umire.

Čak 200 MILIJARDI dolara godišnje u svetu troši se na istraživanja o nastanku raka, na lečenje uz pomoć citostatika i ostalih skupih medikamenata, zračenja, hirurške tretmane, itd. Američko "Društvo za borbu protiv raka" je najbogatija neprofitna organizacija u svetu. Mnoge žrtve ove "opake bolesti" zaveštavale su, i dalje to čine, čitavu imovinu ovoj organizaciji, verujući u njene iskrene napore da bolesti stane na put i konačno pronadje famozni lek. O naporima miliona obolelih širom sveta koji grozničavo pokušavaju da stignu u prestižne i skupe američke klinike, specijalizovane za rak i dobiju najbolji (i najskuplji) tretman, ne treba ni govoriti. I naši su mediji puni apela za novčanom pomoći unesrećene dece i mladih ljudi.

Šta bi se sa čitavom ovom armijom zaposlenih i unosnim farmaceutskim biznisom dogodilo ako bi se pronašlo da je rak samo posledica pogrešne ishrane i nedostatka vitamina B17 koji se lako može sinteteizovati iz koštica kajsije, limuna, breskve, jabuke, tropske kasave...? Ko može patentirati jabuke i kajsije kao svoj proizvod? Hemoterapija, zračenja, citostatici, skupa genetska istraživanja (koja se pod navodnom brigom za zdravlje ljudi više rade zbog ispitivanja bojnih otrova) postali bi nepotrebni i morali bi se pravdati na drugi način.

U nemogućnosti da patentiraju hemijski sastav Laetrila, kako je Krebs nazvao izolovani B17, jer ga ima svuda u prirodi, i to jeftino, multinacionalne farmaceutske kompanije su, uplašene za svoj profit koji su ostvarivale od terapija citostaticima i zračenjem, krenule u žestoku kampanju protiv ovog vitamina.Zato je objavljivanje teorije o vitaminu B17 odmah naišlo na žestoka osporavanja u SAD, o čemu je u svojoj knizi »Svet bez raka« pisao Edvard Grifin, još sedamdesetih godina prošlog veka. Predvodnici u ovome bile su velike farmaceutske kompanije, preko američke vlade, korumpiranih lekara i biohemičara koji su se mimo svake etike trudili da u medijima Laetril (vitamin B17), prikažu kao veoma otrovan i opasan. Pokrenuta je žestoka medijska kampanja u kojoj je iznesena tvrdnja da Laetril u sebi sadrži otrov cijanid.

Nije, medjutim, pominjano da cijanid postoji i u vitaminu B12, pa se on ipak slobodno prodavao u apotekama.Na čelu čitave kampanje zapravo se nalazila američka FDA (državna služba za kontrolu lekova i hrane), a koja je propisivala da je za odobrenje upotrebe nekog leka i njegovo patentiranje, isti morao proći rigorozne procedure i ispitivanja koja se vrše nekoliko godina, sa eleboratima na hiljadama stranica Čitava procedura farmaceutsku kompaniju bi koštala stotine miliona dolara. Kompanija koja ovo može da plati ima mogućnost da lek patentira i zaštiti svoje ekskuluzivno pravo na prodaju, pa se ovako skupo istraživanje samo tako i isplati. Ako se ne može ekskluzivno prodavati, nema istraživanja, nema leka. A ko može imati isključivo pravo na ono što dolazi iz prirode, koštice kajsije na primer?

Sve ovo, naravno nije stvar brige za zdravlje ljudi, kako bi svaki milosrdan čovek pomislio, već elegantni trik monopolista da patentiraju lek na koji bi imali ekskluzivno pravo prodaje. Ako se to ne može ostvariti, istraživanja se ne bi ni vršila. U tom smislu, ni jedno istinsko istraživanje delovanja Letrila nije ni vršeno. Nije se isplatilo.

Dr. Ričard Krout iz FDA još 1982. javno je izjavio da ON nikada nije i nikada neće odobriti za upotrebu lek nekog pojedinca, već samo velike farmaceutske kuće sa neograničenim finansijama.Pošto su farmaceutske kompanije značajni finansijeri predizbornih kampanja američkih političara, i državna Administracija za hranu i lekove (FDA) lako je potpala pod njihov uticaj.


Kako su i mediji pod kontrolom istog multinacionalnog globalnog lobija, objavljena je i priča koju su prenele sve američke novine i televizije o tome kako se jedan nesrećni par u San Francisku otrovao kampujući u prirodi i jedući sirove koštice od kajsija. Ipak, nekoliko nezavisnih i sumnjičavih novinara, nikada nije uspelo da otkrije identitet tih ljudi i šta se stvarno dogodilo. Tako se Laetril našao u prodaji sa etiketom da je opasan po zdravlje ljudi i njegova upotreba išla je na sopstveni rizik korisnika. Ljudi širom sveta od tada veruju da je jedenje koštica od kasjija samoubistveno.
Nije pomoglo ni to što je Dr Krebs sam sebi, šezdesetih godina pred brojnim novinarima, ubrizgao veliku dozu "Laetrila" i ostao živ. Umro je 1996. u devedesetoj godini.

Dvostruki nobelovac dr Lajnus Pauling je čak javno izjavio: " Svako treba da zna da je većina istraživanja o raku obična prevara."

Štaviše, zna se za nekoliko veoma uspešnih terapija, koje su sve suzbijene upravo od strane kanceromafije. Jedna se zasnivala na korišćenju radiotalasa odredjene frekvencije koji su ubijali maligne ćelije (naprava Rajmonda Rajfa), dok su ostale terapije uglavnom počivale na lekovitom bilju. Svi koji su imali rezultate u borbi protiv raka završili su na sudovima, nakon što su ih bankari iz Vol Strita prethodno obišli i pokušali da dobiju ekskluzivna prava za patent. Kad im to nije pošlo za rukom ili im se posao jednostavno nije isplatio, stvari su zataškane, a laboratorije i klinike zatvorene.

Terapija vitaminom B17, odnosno "Laetrilom", bila je najviše osporavana. Ovaj alternativni lek prikazan je kao "otrovan i opasan", baš kao i jedenje koštica od kajsija, a teorija doktora Krebsa kao "šarlatanstvo i prevara".

Način kako su se SAD borile protiv ovog alternativnog leka, upravo pokazuje sistem funkcionisanja društva baziranog isključivo na profitu i lobijima. Naime sva istraživanja koja su vršena na "Laetrilu", radjena su tako da dokažu da je otrovan. Ni jedno istraživanje koje bi pokazalo njegovu efikasnost nije radjeno.

Kako bi pred javnošću bili još ubedljiviji, najpoznatija američka bolnica i institut za rak Sloan - Ketering je svojim neprikosnovenim autoritetom, odlučila da angažuje vrhunske svetske stručnjake koji su se bavili proučavanjem raka. Pošto su njihovi nalazi u vezi delovanja "Laetrila" bili ohrabrujući, bolnica je falsifikovala njihove izveštaje, a Ralf Mos, zadužen ispred bolnice za odnose sa javnošću morao je da predstavi laž. Mos je to odbio, i dobio je otkaz. Od tada se bavi pisanjem o kanceromafiji.

Najveći donatori i zaštitnici Sloan-Ketering Instituta za rak su kompanije koje zapravo snabdevaju ovu bolnicu lekovima za hemoterepiju i ostalim antikancerogenim medikamentima. Ako se vidi ko su članovi Upravnog odbora Instituta bili u to vreme (1954.), mogu se lako uočiti bankari iz Vol Strita, poput Rokfelera, Morgana, predstavnici General Motorsa, Američke komisije za atomska istraživanja, moćnih hemijskih kompanija i drugi.

Danas, kompanija Bristol-Majers troši preko jedne milijarde dolara godišnje na istraživanja raka i spravljanje novih lekova. Bristol - Majers snabdeva pola sveta lekovima za hemoterapiju. Članovi upravnog odbora ove kompanije istovremeno su i na čelnim funkcijama u američkom Nacionalnom institutu za istraživanje raka (NCI).
Na primer: Pol A. Marks je predsednik Izvršnog odbora u bolnici Sloan-Ketering i istovremeno direktor moćne kompanije Fajzer (Pfizer), koja proizvodi lekove koji se koriste u hemoterapiji. Džejms Robinson je član upravnog odbora Sloan - Keteringa i direktor Bristol - Mejersa. Sve to je razlog zašto su Sloan - Ketering bolnica, Nacionalni institut za rak (NCI), Društvo za borbu protiv raka (ACS), Američka medicinska asocijacija (AMA), kao i Administracija za hranu i lekove (FDA), uključeni u borbu kojom se štite interesi profitera na ovoj bolesti. Milioni ljudskih života nisu značajni, koliko je značajan profit.

U ČEMU JE TAJNA VITAMINA B17?
Još 1802. izvesni hemičar Bon otkrio da se za vreme destilovanja vode iz gorkog badema oslobadja se hidrocijanidna kiselina (a koja je uvek u molekulu sa vitaminim B17). Veoma brzo, mnogi istraživači postali su zainteresovani da analiziraju taj ekstrakt. Tako je prvi put izolovana bela kristalna supstanca koja je nazvana AMIGDALIN od grčkog naziva amigdala. Engleski naziv za badem je almond, fransuski - amandula.
Upotreba "Amigdalina" datira još od 1843. godine, mada se u drevnoj Kini može naći podatak da je korišćen gorak badem koji sadrži izvesne supstance kojima su lečene pojave tumora pre više od 3000 godina. B17 je u velikim količinama upravo prisutan u gorkom bademu.
Čak i jedan egipatski papirus od pre 5000 godina pominje korišćenje "aqua amigdaloruma" za lečenje tumora na koži.
Ali sistematizovana studija o vitaminu B17 nije radjena sve od pedesetih godina prošlog veka. Vitamin B17 je zapravo pročišćen iz "amigdalina" i to je 1952. godine učinio Ernst T. Krebs, mladji. Nazvao ga je LAETRIL (Laetrile) što je skraćenica od laevo-mandelonitrile-beta-glucuronoside i farmakološki je naziv za nitriloside (Beta-cijanoforične glikozide). Da se radi o vitaminu B17 zvanično je prihvaćeno 1952.

 

KAKO DELUJE LAETRIL?

Krebs je otkrio da se u molekulu B17 nalaze čak dva toksična elementa. Jedan je cijanid, a drugi benzaldehid. Pored njih nalaze se i dve jedinice glikoze. Sve ovo je u molekulu "zaključano", a da bi se cijanid i benzaldehid (koji su zajedno još jači otrov) aktivirali, molekul se mora "otključati".


U organizmu se kao nadležni enzimi za "otključavanje" ovog molekula nalaze rodenaze, koje imaju zadatak da neutrališu cijanid i benzaldehid iz molekula i konvertuju ih u bezopasane produkte i beta-glikozidaze, koje ih puštaju da deluju otrovno, formirajući otrovni hidrocijanid (HCN). U Laetrilu (vitaminu B17) samom ne postoji hidrocijanid, kao što su iz FDA u početku tvrdili, već se on mora NAPRAVITI u organizmu. Za pravljenje otrova je zadužena pomenuta beta-glikozidaza.

Rodenaze i beta-glikozidaze nalaze se u čitavom organizmu, ali najveća koncentracija beta-glikozidaza je, verovali ili ne, u malignom tumoru. I to do sto puta veća, nego u zdravim ćelijama. Tako se praktično otrovni hidrocijanid formira samo na mestu gde je kancer, a to ima za posledicu razaranje ovih ćelija. Najzanimljivije je što, maligne ćelije od ovoga uopšte ne mogu da se brane, jer se drugi enzim, rodenaza, u njima uopšte ne nalazi.


Za ovaj efekat "otključavanja" molekula nitrilosida, koji sadrži cijanid i koji se nalazi u travama koje pasu i ovce, otkrili su odavno biohemičari i agronomi u Australiji, nakon jednog trovanja detelinom ovaca na ispaši. Tako su zbog sigurnosti životinja koje su pasle belu detelinu, bogatu nitrilosidima, seme biljke modifikovali i nitriloside odstranili. U nitilosidima se nalazio vitamin B17. To je uradjeno jer su verovali da su se ovce otrovale baš hidrocijanidom jedući ovu detelinu. Niko, medjutim, nije posumnjao da je možda došlo do trovanja nekom drugom otrovnom biljkom, koje su neke ovce slučajno zahvatile. Činjenica je i da se nisu sve ovce koje su jele pomenutu detelinu otrovale. Ipak, sve australijske ovce od tada su ostale bez značajnog izvora vitamna B17.

Doktor Ernst T. Krebs uporno je objašnjavao u svojim brojnim radovima iz 1970. godine da je Laetril (B17) potpuno netoksičan. Njegova smrtonosna doza iznosila je 25 000 miligrama na kilogram telesne težine, kada ga je primenjivao na miševima i pacovima. To je toliko netoksično da u nekim studijama voda koja se koristi u medicini za razblaživanja ima više toksina nego vitamin B17, uveravao je Krebs. Konačno, pred brojnim novinarima i naučnicima, Krebs je ubrizgao sam sebi ogromnu dozu leka i nije se otrovao.

Ipak, strah od Laetrila je tako i u Australiji raširen.....


Preuzeto sa sajta www.galaksija.com

Da li verujete u ovo? A i posto su nam ovde i neki profesori,asistenti na forumu taman da vidimo ima li istine?


Offline Baby Jane

  • Ambiciozni clan
  • ***
  • Posts: 97
  • Gender: Female
  • It*s only me...
Odg: Vitamin B17?
« Reply #1 on: 22-06-2007, 16:53:48 »
Bas zanimljiva prica :nonono:...pitam se koliko u njoj zaista ima istine :hmm

Offline Bred

  • The S[h]ef
  • Administrator
  • Doktor daktilografskih nauka
  • *******
  • Posts: 17763
  • Gender: Male
  • Ekser koji se istupi sam sebe bruka
    • Farmacija forum
Odg: Vitamin B17?
« Reply #2 on: 28-05-2009, 00:23:20 »
Questions and Answers About Laetrile/Amygdalin

What is laetrile?


Laetrile is a compound that has been used as an anticancer treatment in humans worldwide. It is not approved by the US Food and Drug Administration (FDA) as a treatment for cancer or any other medical condition. The term "laetrile" comes from 2 words (laevorotatory and mandelonitrile) and is used to describe a purified form of the chemical amygdalin. Amygdalin is a plant compound that contains sugar and produces cyanide. Cyanide is believed to be the active cancer-killing ingredient in laetrile. Amygdalin is found in the pits of many fruits and in raw nuts. It is also found in other plants such as lima beans, clover, and sorghum.

The names laetrile, Laetrile, and amygdalin are often used in place of one another, but they are not the same product. The chemical make-up of Laetrile patented in the United States is different from the laetrile/amygdalin produced in Mexico. The patented Laetrile is a partly synthetic (man-made) form of amygdalin, while the laetrile/amygdalin made in Mexico comes from crushed apricot pits. The studies discussed in this fact sheet used either Mexican laetrile/amygdalin or Laetrile. The generic term "laetrile" will be used throughout this summary except in cases when the patented version of Laetrile is known to have been used in a study.

What is the history of the discovery and use of laetrile as a complementary or alternative treatment for cancer?

Amygdalin was first isolated in 1830 and was used as an anticancer agent in Russia as early as 1845. Its first recorded use in the United States as a treatment for cancer was in the 1920s. The early pill form of amygdalin was found to be too toxic, and work with the compound was stopped. In the 1950s, a reportedly nontoxic, partly synthetic form of amygdalin was made and patented in the United States as Laetrile. Laetrile gained popularity in the 1970s as a single anticancer agent and as part of a metabolic therapy program that included a special diet, high-dose vitamin supplements, and pancreatic enzymes (a group of proteins that aid in the digestion of food). By 1978, more than 70,000 people in the United States had reportedly been treated with Laetrile.

What is the theory behind the claim that laetrile is useful in treating cancer?

Cyanide is thought to be the main anticancer ingredient in laetrile. Two other breakdown products of amygdalin, prunasin (which is similar in structure to Laetrile) and benzaldehyde, may also be cancer cell blockers. See the PDQ health professional summary on Laetrile/Amygdalin for more information on theory.

How is laetrile administered?

Laetrile is given by mouth (orally) as a pill. It can also be given by injection into a vein (intravenously) or muscle. Laetrile is commonly given intravenously over a period of time and then orally as maintenance therapy (treatment given to help extend the benefit of previous therapy).

Have any preclinical (laboratory or animal) studies been conducted using laetrile?

Preclinical studies have been done with laetrile either alone or combined with other substances. These studies tested the benefits of laetrile against cancer, the side effects of laetrile treatment, where and how laetrile breaks down in the body, and how laetrile and its breakdown products leave the body. Laboratory and animal studies have shown little evidence that laetrile is effective against cancer.

Have any clinical trials (research studies with people) of laetrile been conducted?

No controlled clinical trials (trials that compare groups of patients who receive the new treatment to groups who do not) of laetrile have been reported.

Although many anecdotal reports (incomplete descriptions of the medical/treatment history of one or more patients) and case reports (detailed reports of the diagnosis, treatment, and follow-up of individual patients) are available, they provide little evidence to support laetrile as a treatment for cancer.

The following has been reported from case series about the use of laetrile in patients with cancer:

    * A case series (a group or series of case reports involving patients who were given similar treatment) of 44 patients treated with laetrile was published in 1953. Most of the patients who showed some improvement also received radiation therapy or anticancer drugs, so it is not known which treatment produced the benefit.
    * In another series of case reports published in 1962, 10 patients with metastatic cancer (cancer that has spread from one part of the body to another) were treated with a wide range of doses of intravenous Laetrile. Pain relief was the main reported benefit. Reduced swelling of lymph nodes and decreased tumor size were also reported. Long-term follow-up with these patients was not done, however, so it is not known how long the benefits lasted after treatment.
    * Benzaldehyde, which is made when laetrile is broken down by the body, has also been tested for anticancer activity in humans. In two clinical series (case reports of a number of patients who are treated consecutively in a clinic), patients with advanced cancer who had not responded to standard therapy were treated with benzaldehyde. Some patients had a complete response (the disappearance of all signs and symptoms of cancer), while some had a decrease in tumor size. The responses to benzaldehyde lasted as long as the treatment continued. Almost all of the patients had been treated previously with chemotherapy or radiation therapy, but it is not known how soon treatment with benzaldehyde began after the other treatment ended.
    * In 1978, the National Cancer Institute (NCI) requested case reports from practitioners who believed their patients were helped by treatment with laetrile. Ninety-three cases were submitted; 67 of these were complete enough to be evaluated. An expert panel concluded that 2 of the 67 patients had complete responses and 4 others had a decrease in tumor size. Based on these 6 cases, NCI sponsored clinical studies with laetrile.

Findings from only 2 clinical trials with laetrile have been published. These trials, sponsored by NCI, were done in the late 1970s and early 1980s, and did not include a control group for comparison.

The following has been reported from these 2 clinical trials about the use of laetrile in patients with cancer:

    * The first trial, a phase I study, tested doses, schedules, and ways to give amygdalin in 6 cancer patients. Researchers found that amygdalin caused very few side effects when given by mouth or intravenously. Two patients who ate raw almonds while taking amygdalin, however, developed symptoms of cyanide poisoning.
    * In 1982, a phase II study with 175 patients looked at which types of cancer might benefit from treatment with amygdalin. Most of the patients in this study had breast, colon, or lung cancer. Amygdalin was given by injection for 21 days, followed by oral maintenance therapy using doses and procedures similar to those in the phase I study. Vitamins and pancreatic enzymes were also given as part of a metabolic therapy program that also included dietary changes. One stomach cancer patient showed a decrease in tumor size, which was maintained for 10 weeks while the patient was on amygdalin therapy. In about half of the patients, cancer had grown at the end of the treatment. Cancer had grown in all patients 7 months after completing treatment. Some patients reported an improvement in their ability to work or do other activities, and other patients said their symptoms improved. These improvements, however, did not last after treatment ended.

Have any side effects or risks been reported from laetrile?

The side effects of laetrile treatment are like the symptoms of cyanide poisoning. These symptoms include:

    * Nausea and vomiting.
    * Headache.
    * Dizziness.
    * Blue color of the skin due to a lack of oxygen in the blood.
    * Liver damage.
    * Abnormally low blood pressure.
    * Droopy upper eyelid.
    * Trouble walking due to damaged nerves.
    * Fever.
    * Mental confusion.
    * Coma.
    * Death.

The side effects of laetrile appear to depend on the way it is given. More severe side effects develop when laetrile is given by mouth than when it is given by injection. These side effects may be increased by:

    * Eating raw almonds or crushed fruit pits.
    * Eating certain types of fruits and vegetables, including celery, peaches, bean sprouts, and carrots.
    * Taking high doses of vitamin C.

Is laetrile approved by the FDA for use as a cancer treatment in the United States?

The US Food and Drug Administration (FDA) has not approved laetrile as a treatment for cancer in the United States. The drug is made and used as a cancer treatment in Mexico.

Laetrile compounds from Mexico, which is the primary supplier of laetrile, may vary in purity and contents. Products containing bacteria and other substances and products labeled incorrectly have been found.

Top of page
Changes To This Summary (05/19/2006)

The PDQ cancer information summaries are reviewed regularly and updated as new information becomes available. This section describes the latest changes made to this summary as of the date above.

Editorial changes were made to this summary.

nastavak -> http://www.cancer.umn.edu/cancerinfo/NCI/CDR446369.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Amygdalin



Lek se u Srbiji ne moze legalno nabaviti jer ni u Americi nije registrovan.

Lekari ga uglavnom preporucuju kad vise nema nikave nade ...

Ali ga svakako ne treba koristiti na svoju ruku ...
« Last Edit: 28-05-2009, 00:29:58 by Bred »

Offline knemile

  • Padobranac
  • *
  • Posts: 2
Odg: Vitamin B17?
« Reply #3 on: 23-06-2009, 13:55:22 »
da li se u žitu (pšenici ) nalazi B17?

Offline Bred

  • The S[h]ef
  • Administrator
  • Doktor daktilografskih nauka
  • *******
  • Posts: 17763
  • Gender: Male
  • Ekser koji se istupi sam sebe bruka
    • Farmacija forum
Odg: Vitamin B17?
« Reply #4 on: 23-06-2009, 14:21:20 »
Pa trebalo bi u zitu ali bas u psenici ne znam ...

Dr Krebs je nakon dugogodišnjih istraživanja utvrdio da su ljudi vekovima jeli hleb od zrnevlja prosa i lana koje je bogato upravo vitaminom B17. Generecijama su žene mrvile koštice od kajsije, šljive, trešnje, jabuka i drugih vrsta voća iz familije Rosaceae (ruže). Mešale su ih zajedno sa mesnatim delom voćke spravljajući džem. Prosto, ništa se nije bacalo.

Offline Bred

  • The S[h]ef
  • Administrator
  • Doktor daktilografskih nauka
  • *******
  • Posts: 17763
  • Gender: Male
  • Ekser koji se istupi sam sebe bruka
    • Farmacija forum
Odg: Vitamin B17?
« Reply #5 on: 18-07-2010, 19:20:43 »
Danas videh u Blic magazinu da postoji firma koja uvozi i distribuira vitamin B17 i kod nas.

Podaci o firmi su:
Nove tehnologije doo
Dzona Kenedija 33
Novi Beograd
011/3195795
066/0002066


Offline barajevo

  • Padobranac
  • *
  • Posts: 1
Re: Vitamin B17?
« Reply #6 on: 21-01-2015, 18:56:50 »
Danas videh u Blic magazinu da postoji firma koja uvozi i distribuira vitamin B17 i kod nas.

Podaci o firmi su:
Nove tehnologije doo
Dzona Kenedija 33
Novi Beograd
011/3195795
066/0002066


Nije ovo jedina firma koja uvozi "Hunzu" mađarski oblik vitamina B-17. Uvozi ga i "DietFood" iz Beograda. Uz svako pakovanje "Hunze" dobija se i kompletno uputstvo o terapiji i što sve treba uzimati, odnosno, još važnije - izbegavati kako bi terapija sa B-17 bila uspešna. Ni jedan oblik B-17 (pa ni potpuno izvorni - semenke kajsije) ne može ništa sam. Ako se pacijent ne drži kompletnog protokola - sve je samo bacanje novca.

Edit admin - reklama
« Last Edit: 21-01-2015, 19:51:35 by Bred »


 

ALIMS :: Ministarstvo zdravlja :: Farmaceutska komora :: RFZO :: Farmaceutski fakultet
Sajt info: Politika privatnosti :: Uslovi koriscenja :: Disclaimer
Tekstovi objavljeni na ovom sajtu su autorsko delo i zajednicko vlasnistvo vlasnika www.farmaceuti.com sajta i autora tekstova. Dalja distribucija tekstova dozvoljena je iskljucivo u nekomercijalne svrhe i uz jasno citiranje izvora i autora poruke, kao i internet adrese na kojoj se original nalazi. Za sve ostale vidove distribucije, obavezni ste da prethodno zatrazite odobrenje od vlasnika www.farmaceuti.com sajta ili autora teksta. Kompletnu odgovornost za sadrzaj objavljenih tekstova kao i posledice koje mogu nastati usled objavljivanja snose iskljucivo njihovi autori, ciji je pseudonim oznacen pored sadrzaja teksta.
Copyright © 2006-2019 "Farmaceuti.com", all rights reserved - sva prava zadrzana